Bottesini is natuurlijk bekend bij veel musici en muziekliefhebbers, met name contrabassisten, aangezien de componist-uitvoerder een onbetwiste positie genoot als 'de Paganini van de contrabas' gedurende de 19e en 20e eeuw. Deze opname is een verzameling van vijf belangrijke stukken met een virtuoze en concerto-achtige compositiestijl, waarin de viool en contrabas vaak de hoofdrol spelen in dichte, verrassende dialogen. Het geeft fans van 19e-eeuwse muziek de kans om de technische en creatieve rijkdom te ervaren van een componist die buitengewoon artistiek moedig was voor zijn tijd en geeft gepaste eer aan musici die om verschillende redenen historisch zijn ondergewaardeerd door de heersende muzikale hiërarchie.
Bottesini's creatieve durf blijkt duidelijk uit de manier waarop hij de contrabas naar voren durfde te schuiven als virtuoos solo-instrument, op gelijke voet met zijn edele neven, de viool, altviool en cello. Veel van zijn stukken bevatten solopartijen die dialogen laten horen tussen de extreme registers van de strijkinstrumenten, van de 'duivelse' viool met zijn hoge noten op de grens van de waarneming, tot de afgrond van de lage noten van de contrabas. Niemand vóór Bottesini had het onaangeboorde expressieve potentieel van dit laatste instrument ontdekt, omdat het altijd werd beschouwd als een versterking van de cellopartij, een octaaf lager. In plaats daarvan wilde hij de contrabas laten 'zweven'.
Het Andante voor strijkers introduceert de contrabas als een diepe ziel, vaak in unisono met de orkeststrijkers. Het stuk is doordrongen van een pijnlijke intimiteit en verfijnd met een wiegende, golvende ritmische beweging. Zijn Fantasia op Bellini's 'La Sonnambula' introduceert de altijd cantabile contrabas als een stem vanaf het begin, en het is gemakkelijk voor te stellen hoe verbaasd het publiek moet zijn geweest om het melodieuze geluid van dit 'achterste rij' instrument op aangrijpende wijze Bellini's lyrische opera te horen herbeleven. In het Gran duo concertante voor viool, contrabas en orkest brengt Bottesini lyrische gevoeligheid en expressieve kracht samen. Hier brengt de viool de grootst mogelijke spanningen over, vaak leidend en dan plaats makend voor een contrabas die speelt met cello-achtige poëzie. Het Strijkkwintet in F, door Massimo Belli omgevormd tot een orkeststuk met de ruggengraat van een grote symfonie, ondergedompeld in een romantische setting vol energie en
drama. De Piccola preghiera (zoals Bottesini het bedoelde) onthult een gevoeligheid die erg lijkt op het Andante waarmee dit album begint. De stijl is hier nog soberder, met strijkers die over elkaar heen liggen in een allesomvattende wereld van geluid, rijk aan harmonische progressies en vredige resoluties.
