Mozart beschouwde het schrijven van canons als essentieel onderdeel voor het oeuvre van een componist. Hoewel canons vaak kleine kamermuziekwerken zijn, die in klein gezelschap werden gespeeld, besteedde
Mozart er net zoveel aandacht aan als aan zijn grote werken. Deze volledige collectie bevat Mozarts canons. De werken variëren in instrumentatie en karakter. Mozarts gevoel voor humor is aangetoond in de twee canons met de gedurfde namen 'Leck mir den Arsch' en 'Difficile lectu mihi mars et jonicu difficile' die, mits de zanger het juiste accent legt, voor veel hilariteit zorgen. Afgezien van de vocale canons, zijn er ook verschillende gecomponeerd voor alleen instrumenten, zoals het 'Adagio in F majeur', dat is geschreven voor twee bassethoorns en fagot.
