Een nieuw opgenomen verzameling hoogtepunten uit Bachs grote instrumentale oeuvre, in transcripties van Luigi Attademo zelf.
Bach liet ons een paar geïsoleerde stukken en suites na voor de luit, de voorloper van de gitaar, maar gitaristen hebben de rest van zijn muziek altijd net zo aanpasbaar gevonden als iedere andere muzikant. Luigi Attademo nam tien jaar geleden alle luitmuziek van Bach op op een 2CD Brilliant
Classics album (94294) dat lovende kritieken kreeg in de internationale pers voor de combinatie van strengheid en verbeelding van zijn spel.
Op deze nieuwe opname richt hij zich op stukken die oorspronkelijk bedoeld waren voor cello (de Preludio van de Eerste Cellosuite), viool (de Chaconne uit de D kleine Partita), klavecimbel (de Aria uit de Goldbergvariaties) en fluit (de Siciliano uit de Sonate in Es groot), die in de drie eeuwen sinds hun compositie een iconische
status hebben gekregen vanwege hun oppervlakkige eenvoud en expressieve diepte. Het recital bevat verschillende stimulerende paren: de Aria uit de Goldbergs met de Air uit de Derde Orkestsuite; Gavottes uit de Zesde Cellosuite en de E grote Viool Partita; de Siciliano uit de G kleine solo sonate voor viool voorafgaand aan het meer beroemde fluit voorbeeld. Deze paren onderstrepen alleen maar de verscheidenheid van Bachs reactie op een bepaald genre.
De grootse en meest oppervlakkig complexe van de werken hier, de beroemde D kleine Toccata en Fuga, blijkt zeer idiomatisch op de gitaar, waarbij de virtuoze en extroverte schrijfwijze wordt teruggevoerd op wat we nu denken dat een verloren origineel voor viool voor het stuk moet zijn (mogelijk niet eens van Bach) in plaats van de vorm voor orgel die nu algemeen bekend is. Attademo geeft een persoonlijke inleiding bij het album waarin hij zijn repertoirekeuze en interpretatieve benadering toelicht, waarbij hij zich laat inspireren door grote Bach-spelers uit het verleden, zoals Mstislav Rostropovich en Dinu Lipatti.
