Sivu's tweede album
Sweet Sweet Silent, uitgebracht in 2017, markeert een opvallende verschuiving van de indierockklanken van zijn debuut naar een uitgeklede verzameling tijdloze ballads in het alternatieve genre. Het album, gemaakt in samenwerking met producer Charlie Andrew, omarmt een rauwe, live-gebaseerde aanpak, waarbij de nadruk ligt op delicate akoestische instrumentatie, licht getokkelde gitaren, zwevende strijkers en introspectieve teksten die worden gebracht door emotionele zang. Dit creëert een ingetogen, organische sfeer waarin stilte en subtiele uitvoeringen tot hun recht komen, en doet denken aan experimentele werken als Amnesiac van
Radiohead en Smother van Wild Beasts. Het album is zeer persoonlijk en weerspiegelt Sivu's strijd met de ziekte van Ménière en het daarmee gepaard gaande progressieve gehoorverlies. Het vertaalt gevoelens van wanhoop, onzekerheid en berusting in een griezelige, subtiele en betoverende soundscape. Het album, dat door Square Leg Records wordt geprezen als een prachtig en experimenteel werk, is een rustgevende, tijdloze adempauze die kwetsbaarheid weergeeft zonder overdreven grandeur, en bevestigt het talent van
James Page als singer-songwriter uit Cambridge.
