Net als zijn Engelse tijdgenoot, Sir Arthur Sullivan, putte Barbieri - soms ook wel 'de Spaanse Glinka' genoemd, vanwege zijn belang voor de ontwikkeling van de Madrileense opera - uit een krachtige mix van ingrediënten, variërend van
Mozart, Franse opéra comique en Italiaanse opera tot de populaire muziek van zijn tijd en plaats. El barberillo kan bogen op een briljante, melodieuze partituur en een libretto van Luis Mariano de Larra dat geestig, goed gestructureerd en gepassioneerd is. Hoewel het niet Barbieri's 'doorbraakwerk' is (dat was Jugar con fuego, 'Spelen met vuur' in 1851), is El barberillo Barbieri op zijn volmaakte best. De titel speelt met zijn eigen naam, terwijl het onvermijdelijk doet denken aan een andere beroemde Spaanse barbier, Rossini's uit Sevilla. Het is alsof Barbieri een uitdaging aan het geven was, door te verkondigen dat Madrid nu een evenwaardige operastad was voor elke stad in Europa. Het spel slaagde: het enorme succes van El barberillo vormde de hoeksteen van een langdurige muzikale podiumtraditie (en economische goudmijn) die tot na de Spaanse Burgeroorlog van 1936 voortduurde.
