Le
retour à la vie - dit buitengewone werk, half-literair, half-muzikaal weerspiegelde veel van de gedachten en ideeën die ook in zijn brieven uit die tijd voorkwamen, met gebruikmaking van muziek die grotendeels eerder in Parijs was geschreven. De ontstaansgeschiedenis van het werk was de zoveelste misgelopen liefdesaffaire. De zes muzikale nummers van Lélio zijn zeer divers in onderwerp en behandeling, maar toch wordt een gevoel van orde opgelegd door het literaire formaat. Het is een unieke assemblage, er is niets vergelijkbaars in de muziekgeschiedenis. Roméo et Juliette wordt gerekend tot de derde van Berlioz' 4 symfonieën. Het is ook een uniek geconstrueerd werk, dat zich verwijdert van het zuiver symfonische naar het operagebeuren. Maar Berlioz houdt de formele structuur van een symfonie stevig in zijn gedachten: de drie belangrijkste instrumentale delen - Fete chez Capulet, Scène d'amour, en La reine Mab - maken een eerste deel, een langzaam deel en een scherzo omringd door uitgebreide vocale delen om te beginnen en te eindigen
