William Wordsworth (1908-1988) omarmt in zijn grote en gevarieerde productie vele vormen, waaronder orkest-, kamer- en instrumentale muziek en liederen. Zijn partituren zijn uitstekend verzorgd en getuigen van een robuuste eigenheid. Er zijn geen sensationele trucs, geen modecompromissen en zijn stem is over het algemeen rustiger en meer contemplatief dan die van zijn tijdgenoten. Verschillende invloeden zoals Sibelius, Bartók, Nielsen en, in mindere mate, Bax en Vaughan Williams kunnen vluchtig in sommige van zijn teksten worden waargenomen, maar hij ging zijn eigen weg en het beste van zijn muziek is gepassioneerd, hard,
direct en oprecht.
Wordsworths Symfonie nr. 1 (1944) is een paar keer uitgezonden, maar nog niet in het openbaar uitgevoerd. De 5e Symfonie (1960) is een rel van kleur en schijnbaar onstuitbare inventiviteit. Het vertegenwoordigt de componist op het hoogtepunt van zijn kunnen en is een van zijn meest levensbevestigende uitingen.
In 1957 schreef hij: 'Ik ben ervan overtuigd dat ik iets te zeggen heb, en een individuele manier om het te zeggen waarop de gewone muziekliefhebber kan reageren als hij voldoende kansen krijgt. Ik zou het werk van de creatie niet doen als ik daar niet van overtuigd was.
