Het was op 12 april 1956 dat de in Rusland geboren pianist Iso Elinson de componist uitnodigde een Pianoconcert voor hem te schrijven. De partituur werd voltooid in de zomer van 1958 en is opgedragen aan Elinson, die het werk voor het eerst uitvoerde met het Hallé Orchestra onder George Weldon op 11 januari 1959 in de Free Trade Hall in Manchester. In overeenstemming met Jouberts instinctieve symfonische benadering van grootschalige vormen, is het concerto meer een sinfonia concertante dan een bravoure voertuig voor pianistisch vertoon.
Het idee voor een muziekdramatisch werk gebaseerd op de roman Jane Eyre van
Charlotte Brontë ontstond in het begin van de jaren tachtig, toen de componist met vervroegd pensioen ging aan de Universiteit van Birmingham. Het was een liefdeswerk waar hij ongevraagd en zonder de zekerheid van een opdracht aan begon.
Opgedragen aan de librettist van de opera, Kenneth Birkin, en zijn vrouw Inge, herwerkt Symphony No.3 on themes from the opera 'Jane Eyre', Op.178 (2014-17), de vijf orkestrale interludes tot vijf symfonische delen. Oorspronkelijk geschreven voor kamerorkest, is het materiaal door de componist herwerkt voor een volledig symfonieorkest.
