Crown Electric, het pop/rockalbum van Kathryn Williams uit 2013, is haar meest toegankelijke werk tot nu toe. Ze heeft haar kenmerkende stijl van rustige, mooie singer-songwriternummers verfijnd tot radiovriendelijke liedjes, zonder daarbij aan diepgang in te boeten. Het album is voornamelijk geproduceerd door Neill MacColl, met bijdragen van Ed Harcourt, en ontleent zijn titel aan
Elvis Presley's eerste baan bij Crown Electric. Het roept thema's op van alledaagse worstelingen naast de lasten van roem, waarbij stenen net zo zwaar aanvoelen als goud. Williams combineert doordachte poëzie met existentiële reflecties over het verstrijken van de tijd, het leven als forens en de moed om jezelf te omarmen, waardoor een intieme maar toch weidse sound ontstaat die wordt gekenmerkt door zachte jazzswings, wervelende torchballads en strijkersbegeleiding.De LP, die door critici wordt geprezen om zijn lyrische pareltjes en emotionele resonantie, toont Williams' groei van haar folkroots naar een eigentijdse stem die haar 'folkie'-afwijzing tegenspreekt, met indiepopinvloeden die doen denken aan The
Smiths en Prefab Sprout. De nummers pulseren met een urgentie om uren te laten tellen te midden van alledaagse routines, terwijl samenwerkingen sonische lagen toevoegen, waardoor het haar meest gepolijste en uitnodigende release op One Little Indian is, klaar om een breder publiek aan te trekken door zijn oprechte, verfijnde vakmanschap.
