Joe Pernice droeg in 2009 zijn album "It Feels So Good When I Stop" op als een bijzonder muzikaal experiment: het werk vormt het soundtrackgedeelte van zijn gelijknamige debuutroman, maar staat op zichzelf als een geheel eigen creatie. Het album valt onder de paraplu van de Indie rock en folk, met uitstapjes richting alternatieve
country en chamber pop, waarbij Pernice’s typische mengeling van melancholie en menselijke warmte duidelijk doorklinkt. Het betreft geen origineel werk, maar een serie weloverwogen covers van songs die een belangrijke rol spelen in de sfeer en verhaallijn van de roman.
De muziek ademt een intieme sfeer, gedragen door rustige akoestische arrangementen en Pernice’s karakteristieke, warme zang. Het geheel klinkt alsof een oude vriend je meeneemt door zijn muzikale herinneringen, met een ondertoon die zowel humor als weemoed laat doorschemeren. Hierdoor ontstaat er een gevoel van nabijheid en echtheid, zonder dat het album zich wil opdringen of spectaculair wil zijn.
Pernice slaagt erin het concept van een romansoundtrack nieuw leven in te blazen door te kiezen voor ingetogen covers, die samen een geheel vormen dat draait om sfeer, emotie en herkenbaarheid. Het resultaat is een persoonlijk, bijna bescheiden album dat de luisteraar uitnodigt om terug te keren naar de essentie van songs die bij hem wakker worden geroepen door een verhaal. "It Feels So Good When I Stop" is daarmee een ode aan de kracht van muziek als emotioneel kompas, los van de roman maar er door voelbaar verbonden.
