Het debuutalbum Tenderfoot van Without
Gravity, uitgebracht in 2005, is een melancholische soft-folkplaat van het viertal uit Reykjavik, waarop peinzende akoestische introspectie wordt gecombineerd met invloeden van artiesten als Damien Rice,
Ray LaMontagne,
Jeff Buckley,
Thom Yorke en
Nick Drake. Gekenmerkt door warme, overzichtelijke instrumentatie, waaronder akoestische gitaren, contrabas, pedal steel, mandoline en brushed drums, creëert het album beklijvende, ademende soundscapes die eerder een bescheiden, huiselijke intimiteit oproepen dan de grandeur van een stadion. De zwevende maar serene, androgyne stem van leadzanger Karl Henry zweeft boven wiegende melodieën en creëert een bitterzoete sfeer van emotionele meditatie, opbeurende desillusie en ingetogen eerlijkheid, waarbij een stemmige sfeer voorrang krijgt boven gedurfde innovatie.
Het album behoudt een zachte, onbedreigende vibe in alle 10 nummers, met meeslepende arrangementen die geruststellende zekerheid bieden te midden van sentimentele uniformiteit, af en toe afwijkend naar krachtigere grooves of een
Van Morrison-achtige flair. Hoewel sommige momenten het risico lopen te vervagen tot nietszeggende achtergrondmuziek door repetitieve akkoordstructuren en een eentonig gevoel in de tweede helft, levert de gracieuze uitvoering van de band tijdloze eenvoud en collectief verlangen op, in staat om zelfs bij cynici zwijmelen op te roepen door de rijke, smeltende harmonieën en popgeoriënteerde kwaliteit.
