Last Train to Mashville Vol. 2 van Alabama 3, uitgebracht in 2003, is een
country- en bluesalbum met volledig opnieuw gearrangeerde akoestische versies van het eerdere materiaal van de band. Deze Britse formatie, die sinds hun oprichting in Londen halverwege de jaren negentig bekendstaat om het combineren van elektronische pop met
country- en blueselementen, stript hun innovatieve rocksound tot veelzijdige, op zichzelf staande nummers die eerder doen denken aan stoffige saloons en snelwegen in Nebraska dan aan stedelijke rauwheid. Het achtkoppige collectief, met kleurrijke bijnamen als Rev. D. Wayne Love en The Spirit, brengt soulvolle loungenummers naast rauwe akoestische vertolkingen, waarmee ze hun bereik laten zien, van opzwepende grooves tot rustige soulballads beïnvloed door Hank Williams en Tom Waits. Het album slaagt erin bekende nummers om te vormen tot solide
country- en bluesnummers die op zichzelf staan, waarmee de band bewijst dat ze zich ook buiten hun elektronische roots kunnen aanpassen. Met een speelduur van 37 minuten verdeeld over 11 nummers op cd volgt het op hun derde volledige album, Power in the
Blood, en benadrukt het een rauwe esthetiek die past bij een western-buitenpost uit de jaren 30. Critici prijzen de innovatie ervan, waarbij herwerkte favorieten de nadruk leggen op bluesgitaar, mondharmonica, schuifelende beats en eenvoudige piano, waardoor een lounge-achtige intimiteit ontstaat die hun niet-mainstream rockreputatie overstijgt.
