Het album If Swallowed, Do Not Induce Vomiting van Budgie verscheen in 1980 en is uitgebracht als LP. Dit werk is een markant voorbeeld van Budgie’s karakteristieke stijl, die zich bevindt op het snijvlak van hardrock, heavy metal en prog rock. Het album laat horen hoe de band, destijds bestaande uit Burke Shelley, John
Thomas en Steve Williams, een energieke en krachtige sound neerzette met rauwe gitaar riffs en typerende, dynamische zang.
If Swallowed, Do Not Induce Vomiting telt vier originele studio-tracks. De openingstrack Wild Fire is exemplarisch voor het album: een stevige rocksong met een felle ritmesectie en melodische, doch uitgesproken gitaarpartijen. Ook High School Girls valt op door het
direct aansprekende refrein en de solide baslijnen van Shelley. Panzer Division Destroyed is een langer en meer uitgesponnen nummer dat de progressieve rockinvloeden van Budgie ondersteept – hier maakt de band ruimte voor uitgebreide instrumentale passages en fabelachtige gitaar-solo’s. Ten slotte biedt Lies of Jim (The E Type Lover) een mix van hardrock en melodie, met speelse overgangen en een opvallende performance van het trio.
Het album is vanwege zowel het genre als de uitvoering geliefd onder liefhebbers van klassieke Britse rock en metal. Budgie hoort bij de pioniers van het genre en weet hun muziek te voorzien van een rauwe energie die tot uiting komt in het volledige LP-format. Het album werd later ook in remasters en als bonus op cd-uitgaven uitgebracht, waaronder live-versies van High School Girls en Panzer Division Destroyed, die extra dimensie geven aan Budgie’s live-reputatie.
Als LP biedt If Swallowed, Do Not Induce Vomiting een compacte maar zeer doeltreffende kennismaking met de unieke sound van Budgie ten tijde van hun actieve jaren in het begin van de jaren tachtig. Het album blijft een cultklassieker binnen het hardrock– en prog rock-segment, dankzij een mix van enthousiasme, technische vaardigheid en tijdloze rocksongs.
