Doornroosje ging in première in Sint-Petersburg met Tsjaikovski's onsterfelijke muziek in 1890. In zijn versie voor het Ballett Zürich laat Christian Spuck de klassieker herleven in zijn eigen artistieke stijl. Met veel humor behandelt hij het complexe proces van opgroeien, waarbij hij thema's aansnijdt als generatieconflicten met je ouders, de moeilijkheden om volwassen te worden en, last but not least, liefde en seksualiteit. Waar mogelijk bevrijdt hij de personages van hun traditionele rolclichés. Petipa's originele versie wordt een model dat Christian Spuck af en toe aanhaalt, maar ook steeds weer in vraag stelt en tegenwerkt met ironie en soms irritante momenten.
