Waarom is de vroege 19e eeuw nog steeds zo levendig aanwezig in literatuur, filosofie, muziek en kunst? Waarom domineren Beethoven en
Schubert nog steeds veel concertprogramma's en een aanzienlijk deel van de hedendaagse muziekjournalistiek? De Duitse romantiek was nooit een geheimzinnige schuilplaats voor wereldvreemde escapisten, maar is tot op de dag van vandaag een van de populairste bronnen van activiteit en discussie. Hoe past Rahel Varnhagen hierin? Van 1790 tot 1832 organiseerde ze een beroemde salon waarin ze discussies voerde met en inspiratie gaf aan eminente figuren op het gebied van literatuur, theater, filosofie, muziek, politiek en wetenschap. Haar ietwat onconventionele correspondentie beslaat duizenden pagina’s. Sinds Hannah Arendt’s baanbrekende boek over Rahel (1933/58) is haar historische betekenis als ‘paria’, als buitenstaander die voortdurend in de schijnwerpers stond, als vrouw van Joodse afkomst en als (niet-uitgevende) schrijfster steeds scherper in beeld gebracht. Pauline, de dochter van een bankier met de naam César, werd van jongs af aan door velen bewonderd om haar schoonheid. Pauline, hier geportretteerd door een concertzangeres, mag extravagant zijn, terwijl Rahel, die meer naar het rechte theater neigt, wat stijver is in haar gesproken en gezongen idioom. De scènes maken het mogelijk om meteen antwoorden te geven, ook al ontmoeten de twee hoofdpersonen elkaar pas in de epiloog. Roland Moser, geboren in 1943 in Bern (Zwitserland), studeerde compositie bij Sándor Veress en is afgestudeerd in piano en muziektheorie in Bern.
