Sommige zangvrienden van Jean-Nicolas Diatkine hebben hun carrière beëindigd, maar hun magie is onvervangbaar in zijn ogen, of liever in zijn oren. Hij mist ze, net zoals hij de liederen van
Schubert, Schumann en Brahms mist die ze zongen. Welnu, er is maar één persoon die dit verlies kan compenseren, en zijn naam is Franz Liszt. Het belangrijkste doel van transcripties was om orkestwerken bekend te maken bij een breder publiek, in een tijd dat er veel minder orkesten waren, en de toegang van het publiek tot symfonieconcerten zeer beperkt was. Maar Liszt geeft transcripties een nieuwe betekenis: hij plaatst het orkest in de piano, aangezien zijn stijl bijzonder geschikt is voor extravagantie. Zo opent hij ongekende pianistische mogelijkheden, waarbij virtuositeit niet langer louter exhibitionisme is, maar wordt getransformeerd tot kunst van de illusie. Zijn bewerkingen van Wagner zijn zo overtuigend dat het zijn eigen persoonlijke creaties worden. Laurent Bessières, pianostemmer bij de Parijse Philharmonie, stelde voor deze opname een Schiedmayer piano uit 1916 voor, gemaakt in Stuttgart, die hij volledig liet verbouwen in samenwerking met Antoine Letessier-Salmon, directeur van het Franse Nationale Centrum voor Wetenschappelijk Onderzoek, en Stephen Paulello, pianomaker en uitvinder van de snaren die zijn naam dragen. Dit instrument is bijna nooit gebruikt voor concerten, maar uitstekend werk van Laurent Bessières overtuigde ons om het uit te proberen in dit zeer bijzondere repertoire.
