Het motto van deze CD uitgave van Schuberts Symfonieën nrs. 3 & 7 in E-majeur zou kunnen zijn: 'Op naar nieuwe horizonten!' In het algemeen heeft deze uitdrukking positieve connotaties, en het biedt een treffende beschrijving voor de sprankelende innovatieve kracht die Symfonie nr. 3 in D-majeur voortstuwt.
Schubert is hier nog in een staat van experiment, gekenmerkt door jeugdige energie, na het overwinnen van de kinderziekten die de vorige Symfonieën nrs. 1 en 2 teisterden.Is de uitdrukking echter ook van toepassing op de voltooiing van het partituurfragment van Symfonie nr. 7 in E-majeur? Men moet toegeven dat het antwoord is: ja en nee. Enerzijds klinkt de langzame inleiding van de Zevende in E-major als iets volkomen nieuws (en iets nieuw volmaakts), anderzijds kunnen er redenen zijn geweest waarom
Schubert, die ongeduldig
direct in de geschetste partituur begon te componeren, de symfonie slechts een geraamte heeft gelaten. Zelfs in een door een andere hand voltooide versie is dit werk het onderzoeken waard, omdat het een brug slaat van de zorgeloze Symfonie nr. 6 naar Schuberts late werken, de Onvoltooide Symfonie en de Grote Symfonie in C-major. Twee vertrekken naar nieuwe horizonten - en het zijn twee verschillende horizonten - is wat we met deze opname willen documenteren.
