Frankenstein’s album uit 2004, 'An Ugly Display of Self-Preservation', is een psychobilly-album van de in LA gevestigde shockrockband, waarop moerassige blues wordt vermengd met de rauwe energie van punkbands uit de jaren zestig, zoals The Sex Pistols en The Ramones. Als hun zevende studioalbum legt het de tijdloze underground sound van de groep vast – psychobilly, shockpunk en leather blues – gebracht door een line-up die sinds eind jaren tachtig verschillende bezettingswisselingen heeft doorstaan. De verpakking doet denken aan gekke gothic-cartoonillustraties die doen denken aan een goedkope horrorattractie op een kermis, wat perfect past bij de horrorpunk-sfeer die wordt versterkt door namen met een
Halloween-thema en een groovy, onserieuze stijl. Leadgitarist Rev Whitley Peckawood valt op met knarsende bluesriffs, onverwachte solo's en vocale integraties die een unieke flair toevoegen aan de stevige rockgrooves.Hoewel de knorrige zang en de vierakkoordstructuren een entertainmentwaarde hebben die doet denken aan een dronken Texaanse Lemmy die frontman is van een door de
Misfits geschilderde Tito and Tarantula, kan de volledige speelduur vervelend aanvoelen, alsof je eindeloos door een woestijn dwaalt. Critici vergelijken het meer met een grappige horrorpunk-variant op The Aquabats dan met serieuze extremiteit zoals Marilyn
Manson, waarbij de energie van de liveshows voorrang krijgt boven mainstream ambitie. Het inkorten ervan zou de impact kunnen vergroten, maar het toont effectief de rauwe, oneerbiedige charme van Frankenstein voor psychobilly-fans.
