Burning Hearts' album Extinctions, uitgekomen in 2012, kan het best omschreven worden als een verrassende mengeling van elektropop, folkachtige accenten en een subtiele, atmosferische
new wave. Het Finse duo, bestaande uit Jessika Rapo en Henry Ojala, slaagt erin om elektronische lagen, kristalheldere gitaren en flonkerende synthesizers te combineren tot een klanktapijt dat zowel koel als warm aanvoelt. Rapo’s zang is ruimtelijk en intiem, soms doen haar melodieën denken aan die van Stereolab, terwijl de muzikale arrangementen de luisteraar meenemen naar een dromerig maar niettemin toegankelijk landschap. De productie is zorgvuldig, met aandacht voor details die de luisteraar uitnodigen om dieper in de muziek te duiken.
Het genre van Extinctions valt onder de bredere noemer van indiepop, maar het is meer specifiek te plaatsen in het
spectrum van dream pop en synthpop, met een duidelijke invloed uit de jaren tachtig. De sfeer van het album is vaak melancholisch, maar nooit somber; er spreekt juist veel warmte en emotie uit de liedjes. De teksten hebben vaak een persoonlijke, reflectieve inslag, waarbij thema’s als verlies, verandering en veerkracht centraal staan. Ondanks de elektronische basis en de terugkerende drummachine beats, klinkt Extinctions organisch en levendig. De instrumentatie blijft relatief eenvoudig, maar juist die eenvoud, gecombineerd met de bijzondere stem van Rapo, geeft het album een tijdloze en herkenbare uitstraling.
