Ik heb altijd geloofd dat een componist zowel de diversiteit van zijn compositorische taal moet demonstreren als zich moet bezighouden met contrasterende of uiteenlopende esthetieken en technieken. Naar mijn mening voldoen de kwartetten in deze uitgave aan beide doelstellingen. Histoire éphémère d'une plume blanche, Atractivo último de lo imposible en
Quatuor pour un tableau (in twee delen) moeten worden begrepen in de context en traditie van hedendaagse Europese tonale kleuren en texturen. Twee Amerikaanse strijkkwartetten, twee repetitieve en minimalistische stukken, verschillen hier duidelijk van en bevinden zich bijna in hun esthetische tegenpolen.
