Over de Hongaarse mentaliteit wordt wel gezegd dat ze dansen en huilen tegelijk en feestvieren als ze problemen hebben. Dat is natuurlijk een cliché, maar in de context van het fin de siècle en de operette zelf slaat het de spijker op zijn kop. Kálmán confronteert het Weense classicisme met de nogal rustieke czárdás. Zo gaf hij nieuwe inspiratie aan het genre. Bovendien wordt de Hongaarse ziel opgeroepen door sentimentaliteit en melancholische dromerigheid.
Michael Hofstetter, die de bijna vergeten operette tot een nieuw, levendiger leven wekt, treedt op als de bewaarder van deze schitterende kwaliteiten
