Man-Child is een lp van
Herbie Hancock uit 1975, bekend om zijn uitgesproken funk- en jazz-fusion karakter. Het album laat een gepolijst geluid horen door een uitgebreide bezetting met blazers, drie gitaristen en gastbijdragen van onder andere
Wayne Shorter en Stevie Wonder. Hancock kiest op dit album voor compacte grooves, krachtige baslijnen en ritmische gitaarpartijen met kenmerkend gebruik van de wah-wah. Synthesizer en Fender Rhodes piano krijgen een prominente rol, waarbij de nadruk ligt op herhalende patronen en minder op uitgebreide improvisatie.
De plaat markeert een verdere verwijdering van Hancock’s meer experimentele jazzperiode en wordt vaak gezien als zijn meest funk-georiënteerde werk. De productie is rijk en energiek, en het vormt het laatste studiowerk met de volledige Headhunters-bezetting.
