Pieces Of
Treasure is een jazzalbum van Rickie Lee Jones, uitgebracht als LP in haar vijftiende studio-release. Het album markeert haar volledige omarming van het American Songbook, waarin ze tien klassiekers uit de jazz en populaire muziek opnieuw interpreteert. In plaats van eerdere albums waarin ze zich eerder incidenteel richting jazz bewoog, richt Jones zich nu helemaal op dit genre en levert ze een consistent en klassiek jazzgeluid af.
Het album is geproduceerd door Russ Titelman, die ook haar eerste twee legendarische albums begeleidde. Voor deze plaat werkte Jones samen met een door Titelman samengestelde groep topmuzikanten, waaronder Rob Mounsey op piano, Russell Malone op gitaar, David Wong op contrabas en Mark McLean op drums. De opnames vonden plaats in Sear Sound Studios in New York, hetgeen resulteert in een intieme en spontane sfeer. De interpretaties zijn opvallend ingetogen, met een warme en ruimtelijke productie, waarbij elk instrument ruimte krijgt en Jones’ stem centraal staat.
Jones’ stem, die door de jaren heen dieper en rijker is geworden, draagt de emotionele lading van de geselecteerde stukken. Ze kiest voor een persoonlijke benadering, met soms schurende kwetsbaarheid en veel ruimte voor frasering. Haar vertolkingen roepen herinneringen op aan grote jazzvocalisten, maar blijven onmiskenbaar eigen door haar karakteristieke stijl.
Van de tien tracks op het album springen onder andere 'Just In Time' en 'Nature Boy' eruit. 'Just In Time' opent de plaat met een ontspannen groove en eigenzinnige timing, terwijl bij 'Nature Boy' de begeleiding opvallend werelds klinkt met een vleugje flamenco-invloed in het gitaarspel. Daarnaast laat Jones haar stempel achter op 'There Will Never Be Another You', waarin ze met ogenschijnlijk gemak eigentijdse melancholie stopt in een tijdloos standaardwerk.
Het album sluit aan bij haar lange carrière als genre-overschrijdende artiest, maar onderscheidt zich als haar meest pure jazzalbum tot nu toe. Pieces Of
Treasure kreeg na verschijnen lovende reacties en werd zelfs genomineerd voor een Grammy in de categorie Best Traditional Pop Vocal Album. De sfeer is introspectief en teder, en Jones thematiseert in haar interpretaties onderwerpen als ouder worden, menselijke veerkracht en volhardende liefde. Het album klinkt als een ode aan de Amerikaanse muziektraditie, maar is vooral een rijk en persoonlijk document van een doorleefde zangeres die haar vakmanschap met de luisteraar deelt.
