Face To Face is het vierde studioalbum van de Engelse rockband
The Kinks en verscheen in het jaar 1966. Dit album markeert een belangrijke overgang in het geluid van de band; waar hun eerdere werk zich kenmerkte door een harde beatmuziekstijl, worden op Face To Face duidelijk invloeden uit baroque pop en het Britse music hall-theater hoorbaar. De band verlaat grote delen van hun rauwe rockachtergrond en kiest voor meer verfijning, melodie en gelaagdheid in hun liedjes, wat het album tot een van de eerste conceptalbums in de popmuziek maakt.
Face To Face onderscheidt zich binnen het genre poprock, met sterke invloeden van baroque pop en lichte psychedelica—elementen die typerend zijn voor het midden van de jaren zestig. De liedjes zijn compact, melodieus en opvallend rijk gearrangeerd, met toetsen, blazers en speelse percussie die regelmatig opduiken. De teksten van Ray Davies zijn opvallend satirisch en observerend; hij beschrijft de Britse samenleving, de klassenstructuur en de gewoontes van het dagelijks leven vaak met milde spot en mededogen.
Een van de bekendste nummers van het album is het speelse en licht cynische Sunny Afternoon. Dit nummer is uitgegroeid tot een van de grote klassiekers van
The Kinks en biedt een scherp contrast met de vrolijke melodie en de tekst, die armoede en sociale ongelijkheid belicht. Ook Dandy is een bekende track, waarin Davies op luchtige toon het leven van een rokkenjager onder de loep neemt. Daarnaast is Party Line te vinden op het album, een lied dat kritische noten kraakt over privacy in een tijd waarin telefoonaansluitingen vaak gedeeld werden.
Face To Face blijft tot op de dag van vandaag een invloedrijk en gerespecteerd album binnen de rockgeschiedenis, mede doordat het de artistieke groei van
The Kinks weerspiegelt en de weg plaveit voor het latere, meer verhalende werk van de band. De oorspronkelijke LP is in de loop der jaren heruitgebracht op diverse dragers, waaronder een editie op gekleurd
vinyl, wat het album ook in verzamelkringen geliefd maakt.
