Met zijn grote, warme, ronde klank, verfijnde frasering en hippe citaten was
Dexter Gordon een van de belangrijkste krachten op de tenorsaxofoon van midden jaren veertig tot aan zijn dood in 1990. Gordon werd door zowel
Sonny Rollins als
John Coltrane genoemd als een belangrijke invloed op hun spel.
Dexter verhuisde begin jaren 1960 naar Europa en vestigde zich in Kopenhagen, Denemarken. In deze periode speelde en nam hij meestal op met een pianotrio, dus met twee blazers erbij is dit album bijzonder. Slide Hampton, een van de grote moderne jazztrombonisten, is ook een componist/arrangeur van formaat. Drie van de composities en alle arrangementen op dit album zijn van zijn hand.
De stijlvolle Jamaicaanse trompettist Dizzy Reese completeert de frontlinie. De ritmesectie bestaat uit twee jazzgiganten met wie Gordon speelde in de beroemde Club Montmartre in Kopenhagen: de Amerikaanse expatpianist Kenny Drew en de Deense bassist N-H Örsted Peterson. Drummer Art
Taylor kwam uit Parijs om de all-star ritmesectie compleet te maken. Slide's minor My Blues begint de set met een heldere, upbeat Dex die laat horen dat hij net zoveel naar Trane en Rollins heeft geluisterd als zij naar hem. Iedereen krijgt de kans om te blazen. You Don't Know What Love Is,
normaal gesproken een ballad, glijdt met een gemiddelde snelheid voorbij; Slide zegt dat het zijn bedoeling was om het gevoel te behouden dat Billy Holliday en
Miles Davis in hun versies hadden. Hampton's New Thing is eigenlijk rechttoe rechtaan hard-bop, met
Dexter weer vooraan. Op What's New verandert Slide wat
normaal gesproken een ballad is in iets speciaals; dit keer een medium-tempo 12/8 met een aantal prachtige solo's van alle drie de blazers.
Dexter reserveert The Shadow of Your
Smile voor zichzelf en het trio en geeft de ballad een adembenemend weelderige vertolking. De set eindigt met A Day In Vienna, Slide's rijk gestemde eerbetoon aan de Oostenrijkse Radio's Jazz Workshop. All Music noemt het album een '...uitstekende sextet sessie. De andere solisten zijn
prima, maar Gordon domineert met gemak de set.' Een uitstekend album van een van de grootste tenorsaxofonisten van de jazz.
