De legendarische drummer Kenny Clarke vergeleek Jean-Luc Ponty met Dizzy
Gillespie. Collega-violist Stuff Smith verwonderde zich: 'Hij speelt viool zoals
Coltrane saxofoon speelt.' De in 1942 geboren Franse violist bracht het jazzvioolspel naar de wereld van de moderne jazz. Op aandringen van
Frank Zappa verhuisde Ponty in 1970 naar de States. De volgende jaren toerde hij met
Zappa, het Mahavishnu Orchestra en
Chick Corea's 'Return to Forever'. Op Sunday Walk uit 1967 slentert de band door twee blues, een wals en een standard voordat Suite for Claudia bereikt wordt, dat in een razend tempo begint met Ponty's saxofoonachtige 'brilliance and fire' spel. Daarna gaat het over in een medium swinggroove met het aanstekelijke pianospel van Wolfgang Dauner, gevolgd door een smeulende Ponty. De scherpe drumsolo van Daniel Humair gaat over in een hartverwarmende wals. Dit is tenslotte geschreven voor Ponty's vrouw. Ponty is hier met een groep van Europa's finest op hun jeugdige best. Zoals zij spelen is het allemaal een fluitje van een cent.
