Op het vierde album van zijn fusion-cyclus voor de man uit het Zwarte Woud, heeft George Duke het aantal van zijn collega's aanzienlijk uitgebreid. Net als voorheen klopt drummer Leon 'Ndugu' Chancler als het hart van de ritmesectie, en is het Braziliaanse echtpaar Airto en Flora weer aan boord. De tien tracks voeren een stilistische evenwichtsoefening uit. De jittery funk van Chariot en de soepele ballade Someday laten Duke's soulvolle vocale flair horen. Flora Purim bekroont het complexe Look Into Her Eyes met haar sferische geluid als zij en gitarist George Johnson zaken doen op dit stratosferische stuk met zijn bluesy elektrische shuffle. Met twee hoogspanningsgitaristen (Daryl Stuermer en Byron Miller) wijst That's What She Said op de band tussen rock en funk. Het meest in het oog springend is stergitarist Lee Ritenour die Rokkinrowl, I Don't Know, en de bijbehorende Hendrix-parodie, er nog eens bovenop stampt. Sister Sirene laat horen dat de typische dromerige Duke instrumentals natuurlijk niet van het album zijn weggelaten. Een bijna animistische soundscape is verweven in het weefsel van Mashavu, en Giant Child Within Us - Ego is een kleine fusion suite die het
spectrum omvat van klassiek tot de Zappaiaanse finale. Het titelstuk is inderdaad een blues, puur en simpel uitgeserveerd - ver verwijderd van de klanken van het voorgaande stuk met zijn bergen synthesizers. De zwoele deltahitte, de akoestische eenvoud en de rauwe waarheid van het lied overheersen - de blues.
