'De nieuwe stukken hebben weinig gemeen met de bebop en cool jazz invloeden van het oude Naura kwintet.' Dat schreef journalist Siegfried Schmidt-Joos in 1970 in zijn begeleidende notities bij pianist en bandleider
Michael Naura's album Call. Joos zei verder dat Naura 'de hedendaagse klanken van free jazz en rock' had geassimileerd, evenals 'de collectieve speelstijlen van de jongere generatie musici' Zijn eerste album sinds acht jaar liet Naura zeker in een nieuw licht zien. Twee leden van zijn oude kwintet, vibrafonist Wolfgang Schlüter en drummer Joe Nay zaten er nog steeds in, en beiden hadden zich - net als Naura - de nieuwe rock- en bluesgeoriënteerde stijlen moeiteloos eigen gemaakt. Met de toevoeging van Eberhard Weber was er een jazz-rock trendsetter in de band gestapt. 'Deze muzikant uit Zwaben met het gezicht van een oude Botticelli-engel,' zoals Naura de elektrische bassist omschreef, had een wezenlijke invloed op de sound van het nieuwe kwartet. De stukken op deze MPS-opname zijn allemaal geschreven door Naura. Naura, geboren in 1934, brak zijn studie journalistiek in Berlijn af om musicus te worden. Vibrafonist Schlüter was bij hem toen Naura in de jaren vijftig een band oprichtte. Deze eerste band was sterk beïnvloed door de stijl van pianist George Shearing. Naura en Schlüter zijn tot in de nieuwe eeuw blijven samenspelen. Drummer Joe Nay, die Naura waardeerde als 'de perfecte opruier', overleed in 1990.
