Klassiek, Avant-garde, Oost-Indische en Balkan metrische concepten, big band jazz - Don
Ellis bracht het allemaal samen met zijn eigen orkest; al op het Monterey Jazz Festival van 1966 stelden
Ellis en band de verwachtingen van het publiek op de proef. In de loop der jaren breidde
Ellis de fantastische expressieve capaciteiten van de band uit en verfijnde ze door bijvoorbeeld een strijkkwartet in de groep te integreren, of de Bulgaarse pianist Milcho Leviev als speciale gast uit te nodigen. In 1973 namen trompettist
Ellis en orkest twee albums op voor MPS. Dit eerste album is getiteld Soaring; de sprankelende muziek gecreëerd door 22 muzikanten, waaronder een 12-koppige blazerssectie, drie percussionisten, en een strijkkwartet biedt een glinsterende, doorschijnende textuur vastgelegd in een Hollywood studio op het toppunt van de mogelijkheden van de band. Op de eerste compositie,
Whiplash, demonstreert
Ellis hoe zijn band funk in 7-beat maatsignatuur kon onderbrengen. Sladka Pitka is een showcase voor waanzinnig complexe maatsoorten, en als het gaat om
The Devil Made Me Write This Piece met zijn gelaagdheid van samba, legato strijkers, en chromatische lijnen, zit het venijn inderdaad in de details. Met Go Back Home schonk tenorsaxofonist Sam Falzone de band een instrumentale hit, en Invincible wordt gekenmerkt door dramatische, lyrische schilderijen in geluid.
Ellis laat enkele tedere momenten toe op Images Of Maria and Nicole, terwijl de Tsjechische componist Aleksej Fried's Sidonie een uitbundig festival van ongelijke ritmes viert. Geen twijfel mogelijk - op Soaring heeft Don
Ellis het begrip big band jazz een totaal nieuwe betekenis gegeven.
