Matthew Collings' tweede soloalbum Silence Is A
Rhythm Too verscheen in 2014 en markeert een duidelijke verschuiving ten opzichte van zijn eerdere werk. Waar zijn debuut nog meer gericht was op minimalistische pop, beweegt dit album zich nadrukkelijk in experimenteel en avant-garde territorium, met elementen van noise en geluidskunst.
De Schotse componist en geluidskunstenaar werkt bij voorkeur met akoestische bronnen en vermijdt computers waar mogelijk, enkel gebruikmakend ervan voor het gemak. Het album bevat opnames van koperen ensembles en een strijkkwartet, maar ook geprepareerde versterkers en elektronische elementen die tot het uiterste worden gedreven.
Het werk kenmerkt zich door enorme geluidsdictheden en de fascinatie van Collings voor tegengestelde krachten die met elkaar worstelen. De albumtitel verwijst naar een nummer van The Slits uit 1980 en weerspiegelt de centrale thematiek waarbij ruis en stilte als verwante concepten worden gepresenteerd, symbolisch voor leven en dood.
Silence Is A
Rhythm Too beweegt zich tussen minuscule delicate momenten van intimiteit en overweldigend allesverterende ruis. Het album zit vol ingewikkelde details en bouwt van het ene climax naar het andere, waarbij de nadruk ligt op harmonie en fysicaliteit op het punt waar stilte en geluid elkaar ontmoeten. Het resultaat is een gletsjerachtig, tekstureel werk dat ergens tussen Steve Reich en avant-garde gitaarmuziek zweeft.
