De naam ˜Chandos anthems' wordt het vaakst geassocieerd met Händel, maar hij was niet de eerste en ook niet de laatste componist in het extravagante huishouden van
James Brydges, de hertog van Chandos vanaf 1719. Tegelijkertijd met Händel in Cannons werkte de Berlijner Johann Christoph Pepusch, bijna 20 jaar ouder dan Händel, die begin 1719 de leiding overnam als muziekdirecteur en vervolgens een duidelijk Venetiaanse benadering van religieuze muziek koos, op de manier van Lotti en
Vivaldi.
Pepusch wordt tegenwoordig vaak herinnerd vanwege zijn bijdrage aan The Beggar's Opera en was een brug tussen het zeventiende- en achttiende-eeuwse muziekleven in Londen.
Na Händels vertrek uit Cannons in 1718 om terug te keren naar de operawereld, breidde Pepusch het ensemble in Cannons aanzienlijk uit met meer strijkers, minstens zeven volwassen zangers, een koor van hoge tonen en, in de stijl van
Vivaldi, een enkele trompet en hobo.
Nadat ze eerder al Pepusch' meesterlijke aanpak aan het publiek demonstreerden in verschillende bekroonde opnames, keren Robert Rawson en The Harmonious Society of Tickle-Fiddle Gentlemen, vergezeld door de Girl Choristers van Canterbury
Cathedral, terug met een verbluffend en rijk geschakeerd programma voor deze opname van wereldpremières.
