Dit album brengt de Wiener Symphoniker onder leiding van
Herbert von Karajan samen met de componisten Paul Hindemith en Ludwig van Beethoven in een overtuigende dialoog tussen vroege twintigste-eeuwse moderniteit en de laat-classicistische symfonische traditie. De Mathis-Symphonie van Hindemith vertegenwoordigt de neoklassieke en gematigd modernistische stroming binnen de klassieke muziek, met een helder vormgevoel, rijke harmoniek en expressieve orkestratie. Beethovens Symfonie nr. 7 in A groot staat in de klassieke tot vroeg-romantische symfonische traditie en laat de energieke ritmiek en structurele verfijning horen die zijn stijl zo bepalend maakten.
De Wiener Symphoniker vormen een transparant maar krachtig klankfundament, terwijl
Herbert von Karajan bekendstaat om zijn strakke structuurgevoel, uitgebalanceerde frasering en aandacht voor klankkleur. Deze opname, uitgebracht in het jaar 1959, laat horen hoe Karajan zowel Hindemiths modernistische spanningsvelden als Beethovens dansachtige vitaliteit en dramatische opbouw met grote stilistische zekerheid weet te verbinden. Het resultaat is een album dat de continuïteit én de ontwikkeling van de symfonische traditie overtuigend hoorbaar maakt.
