Het album Peace Treaty van de Nathan Davis
Sextet is een zeldzaam document binnen het jazzgenre, uitgebracht als LP in het midden van de jaren zestig. Dit album combineert enerzijds de energie en complexiteit van soul jazz, anderzijds de vrijheid en experimenteerdrang van de modale jazz. Nathan Davis, destijds een jonge maar al zeer eigenzinnige saxofonist, neemt op dit album zowel de tenor- als de sopraansaxofoon voor zijn rekening. De Europese sessie werd opgenomen in Parijs en legt een bijzondere chemie vast tussen Davis en zijn uitzonderlijke begeleiders. Op dit album spelen trompettist Woody Shaw, baritonsaxofonist Jean-Louis Chautemps, pianist René Urtreger, bassist Jimmy Woode en drummer Kenny Clarke, een ritmesectie die Davis de ruimte geeft om modernistische lijnen te spelen terwijl de groove stevig en organisch blijft.
Het album kwam uit in 1965 en werd aanvankelijk uitgebracht op het kleine SFP-label, wat mede bijdraagt aan de mythische
status onder jazzliefhebbers. De plaat is vooral geliefd vanwege het compromisloze spel van Davis en de interactie met zijn band, waarin iedere muzikant zijn eigen stem behoudt maar het collectief altijd centraal blijft staan.
Peace Treaty bevat een aantal aansprekende composities. Zo opent het album met 'Klook's Theme', een vurige ode aan drummer Kenny Clarke. Het titelnummer 'Peace Treaty' belichaamt de mix van spanning en harmonie die het hele album kenmerkt. 'Now Let M' Tell Ya' is een andere opvallende track waarin Davis het experiment vol opzoekt, terwijl 'Kansas City Special' het samenspel en de swing laat horen die kenmerkend zijn voor deze bezetting. Daarnaast bevat het album de vertolking van 'Ruby My Dear', een klassieker van Thelonious Monk die prachtig wordt geïnterpreteerd binnen deze context.
De sfeer van het album wordt versterkt door de directe, analoge klank van de originele opname, die recentelijk zorgvuldig is geremasterd vanaf de stereotapes. Peace Treaty is een essentiële LP voor liefhebbers van authentieke, Europese jazz uit het midden van de jaren zestig, waarin zowel het persoonlijke geluid van Nathan Davis als de collectieve intensiteit van zijn
sextet volledig tot hun recht komen.
