"De stem! De stem die, ook al ontbreekt ze in de partituur, zich insinueert tussen de twee handen van een pianist die
Mozart speelt. In deze muziek is alles dialoog, gemengde verklaringen en passies, op de drempel van het operahuis. Alle vormen van
Mozart worden gevoed door dezelfde bron, die van de vocale melodie. "Ik hou ervan dat een aria even precies op maat van de zanger is als een goed gesneden pak", verklaarde hij toen hij een aria componeerde. En wat een aria is dit! Ch'io mi scordi di te! Het klavier gaat in dialoog met de solist. En dan verlaten we de wereld van de aria voor die van het concerto, tenzij het een denkbeeldige sonate is... Vanaf de piano gedirigeerd door Philippe Cassard, leent het Concerto no. 22 leent hetzelfde 'pak'. Dit is een stuk "woordeloos theater", gecomponeerd in de periode van Le nozze di Figaro, dat eerst
drama, dan meditatie en tenslotte zorgeloze vreugde uitbeeldt. Het goddelijke spektakel wordt voortgezet met de Fantasia K475, die de werelden van Beethoven en
Schubert aankondigt, met hun geroep en gefluister en onuitgesproken dingen. Laten we deze denkbeeldige dialogen afronden met de mooiste van de sonates voor piano vierhandig, K497. Twee stemmen in unisono, verliefd op schoonheid."
