Op zijn tweede soloalbum voor Arcana, na L'Ultimo romano, verkent Simone Vallerotonda de metafysische en sensuele wereld van de zeventiende-eeuwse Franse luitmuziek. Het resultaat is Méditation: vier suites in vier verschillende toonsoorten, elk geassocieerd met een
seizoen en met een van de vier 'humores' (melancholisch/herfst, sanguinisch/lente, flegmatisch/winter, cholerisch/zomer) die de mens zouden kenmerken in hun temperament en fysieke eigenschappen. Een anatomie van de menselijke ziel, gaande van de ijle en bespiegelende sfeer van de prélude non mesuré van Charles Mouton over de duizelingwekkende rondeaux van Jacques Gallot, de huppelende, exotische kanaries van Valentin Strobel, de loftuitingen van de tombeaux van Robert de Visée, waarin de noten weerklinken als gebeden en tranen voor de overledene, tot de bizarre, asymmetrische courantes van Dubut le Père. Een reis aan het eind waarvan we de mens beschreven zien in zijn verschillende en contrasterende hartstochten door middel van muziek - muziek waarvan de kleuren, hoewel eeuwenoud, hen met buitengewone moderniteit uitbeelden.
