Philomela, van de Britse componist
James Dillon, geïnspireerd door Ovidius en Sophocles, is zijn eerste scenische werk. Of het nu opera of muziektheater is, zijn partituur geeft ons een originele en intense lezing van de tragedie van de Prinses van Athene. Philomela is een visionair werk. Hoewel het deel uitmaakt van de muziekgeschiedenis, vindt het zijn vormen, zijn tijd en zijn eigen esthetische sfeer uit. Het is waarschijnlijk om die reden dat
James Dillon het kwalificeert als: music/théâtre (let op de eerste term in het Engels, de tweede in het Frans, die het vaderschap van deze geschiedenis authentiek maakt), zodat het niet behoort tot de geschiedenis van de opera (te lang) noch tot het moderne muziektheater (te kort).
James Dillon verbeeldt een ruimte tussen barok en Noh-theater, een ruimte die we kunnen waarnemen, die we onmiddellijk kunnen grijpen, als we deze productie aanschouwen. Het schrift op zich is al een soort metafoor van de mythe! Het is een gesneden tong. Voor deze opname zijn de beste vertolkers van deze tijd uitgekozen. Dit is een van de grote hedendaagse lyrische successen van het laatste decennium, zowel vernieuwend als door en door aangrijpend.
