Bruno Cocset, een eminent ambassadeur van de barokcello, maakt hier een tienerdroom waar: het opnemen van de sonates van Beethoven. 'Wanneer we die van binnenuit herontdekken, overweldigt deze muziek ons: haar kunst van de mise en abyme, haar vermogen om af te wijken van het formele schema, om zover te durven gaan als de ongecontroleerde golf van razernij of de pauze in het tempo . . . Van de kant van een kampioen van de metronoom (Beethoven was betrokken bij de creatie ervan) schept deze dwingende greep naar de vrijheid onmetelijke ruimtes, die uitvoerder en luisteraar in onbekende, onvoorziene diepten duwen ... . De piano en de cello zijn gedurende het hele verhaal met elkaar verbonden door een vruchtbare, prikkelende, opwindende complementariteit Op de fortepiano bespeelt een vaste muzikale partner, Maude Gratton, twee verschillende instrumenten, gekozen in functie van het karakter van elke sonate: een Weense piano naar Johann Andreas Stein en een originele John Broadwood uit 1822, een model dat in Wenen circuleerde en dat Beethoven zelf bespeelde. Om dit repertoire op het kruispunt van classicisme en romantiek aan te pakken, bestelde
Bruno Cocset een nieuwe cello bij een andere trouwe partner.
