Sandrine Piau en Véronique Gens hebben een langdurige verstandhouding en droomden ervan samen een opname te maken. Hier brengen zij hulde aan twee zangeressen die, net als zij, binnen een jaar na elkaar geboren zijn, Mme Dugazon (1755-1821) en Mme Saint-Huberty (1756-1812): beiden hadden een triomfantelijke carrière in Parijs en inspireerden talrijke librettisten en componisten. Gluck gaf Saint-Huberty zelfs de bijnaam 'Madamela- Ressource', terwijl 'een Dugazon' een generieke naam werd voor de rollen van naïeve verliefde meisjes, en later van komische moeders. Rivalen? Dat waren ze waarschijnlijk, gezien de twistzieke geest van de operawereld van die tijd, ook al hebben ze elkaar op het toneel nooit gekruist. Piau en Gens spelen hier de heldinnen van Gluck, Grétry, Monsigny, J.C. Bach, Piccinni, Edelmann en Cherubini, met airs en duetten door elkaar. Dit programma, dat tot
stand is gekomen in samenwerking met het Centre de musique baroque de Versailles, bevindt zich op de grens tussen classicisme en preromantiek en vormt de kern van het repertoire dat door Julien Chauvin's Le Concert de la Loge wordt voorgestaan.
