Johann Sebastian Bach? Zijn naam alleen al wekt bewondering, terwijl zijn kunst over het algemeen verwondering oproept, zelfs extase... Hulde brengen aan Bach is een erkenning van zijn bijzondere
status - zo niet de God, dan toch de Paus der musici: een onbetwistbare en onbetwiste titel. (...) Toch kan niet worden ontkend dat zijn werken aan het einde van het tijdperk van de Verlichting grotendeels onbekend waren. Het zou nog verschillende decennia duren voor ze op het repertoire kwamen. Na vier uitvoeringen tijdens Bachs leven werd de Matthäus-Passion, een van zijn grootste meesterwerken, pas in 1829 opnieuw uitgevoerd, onder leiding van Mendelssohn. De Brandenburgse Concerten werden pas in 1850 gepubliceerd, na te zijn herontdekt in de Berlijnse archieven. En het was pas in het begin van de twintigste eeuw dat Pablo Casals de Cellosuites nieuw leven inblies. (...) Een tweede 'Bach-revival' vond plaats in het begin van de jaren zestig. De oorsprong? Een revolutie in de uitvoeringspraktijk, aangezwengeld door de barokbeweging, belichaamd door Alfred Deller, Nikolaus Harnoncourt, Gustav Leonhardt en vele andere musici. Hun doel: Bach spelen met de instrumenten van zijn tijd, in de stijl van zijn tijd, met de uitvoerende krachten en instrumenten die hij bedoeld had. (...) De hier bijeengebrachte kunstenaars hebben deze filosofie in hun interpretaties overgenomen. Of ze nu oude of moderne instrumenten bespelen, ze bieden ons een Bach voor vandaag en voeren ons, zo niet naar extase, dan toch naar het beste van alle werelden.
