joseph
Haydn hield er niet alleen van om zijn publiek te verrassen, hij hield ook van een lach', schrijft Christian Moritz-Bauer in de inleiding van dit zestiende deel van de Haydn2032 complete opname van de symfonieën. Neem bijvoorbeeld het valse slot van Symfonie nr. 90, gecomponeerd in 1788: de muziek lijkt het laatste akkoord te hebben bereikt, maar na een pauze wordt het deel hervat om te eindigen met een krachtige coda. Een ander voorbeeld van Haydns ondeugende humor is het beroemde Andante 'met de trommelslag' dat de 'verrassing' vormt van Symfonie nr. 94, een fortissimo akkoord bedoeld om het publiek wakker te schudden dat tegen het einde van zijn concerten in slaap viel .... In dit deel over humor brengt Giovanni Antonini hulde aan een groot bewonderaar van
Haydn, Gioachino Rossini, door de sprankelende Sinfonia van La scala di seta (De zijden ladder) op te nemen, een eenakter uit 1812.
