Pierre Henry, een groot vernieuwer op het gebied van de klankesthetiek, opende door de toepassingen van zijn technologisch onderzoek de poorten naar tal van andere muzikale universums. Al op jonge leeftijd gefascineerd door Beethoven, componeerde hij een 'Tiende Symfonie': 'Het is niet degene waar Beethoven schetsen voor maakte', zei hij. noch is het een synthese van de negen. Het is in wezen een combinatorisch werk. Het is ook een eerbetoon aan de man die de grenzen van het orkest hoopte te overschrijden. Misschien een manier om mijn portret (ons portret) te schilderen door middel van deze muziek en de invloed die zij op de mijne heeft gehad. Het is een dromerig, logisch en respectvol traject door wat deze symfonieën bevatten en suggereren. Het werk gebruikt bewust als 'ruw materiaal' alleen noten, groepen of motieven uit de negen symfonieën.'Er zijn drie elektroakoestische versies (1979, 1988, 1998), maar het is de ongepubliceerde symfonische versie die hier wordt gepresenteerd.De première vond plaats in november 2019 in de Cité de la Musique in de Philharmonie de Paris, door drie orkesten, twee koren en drie dirigenten: het Orchestre Philharmonique de Radio
France, het Orchestre du Conservatoire de Paris, het Chœur de Radio
France en Le Jeune Chœur de Paris, onder leiding van Pascal Rophé,
Bruno Mantovani en Marzena Diakun.
Pierre Henry overleed op 5 juli 2017. Hij zou graag zijn Dixième Symphonie de Beethoven gehoord hebben zoals wij dat nu kunnen.
