Diego Ortiz, geboren in Toledo, publiceerde de Trattado de Glosas in Rome in 1553. In die tijd woonde hij in Napels in dienst van Ferdinand Álvarez de Toledo, hertog van Alba en onderkoning van Napels. Deze regio was sterk beïnvloed door Spanje. Zijn traktaat, dat tegelijkertijd in het Spaans en in het Italiaans werd gepubliceerd, is in de eerste plaats een kostbare bron voor de kunst van het Spaanse instrumentale spel. Het tweede boek van de Trattado de Glosas wordt hier in zijn geheel uitgevoerd, met
Bruno Cocset en Guido Balestracci afwisselend in de Recercadas. Als tegenwicht voor dit corpus waarin inventiviteit en virtuositeit samengaan, bevat het programma korte stukken van componisten die emblematisch zijn voor de Gouden Eeuw van Spanje, tijdgenoten van Ortiz: Antonio de Cabezón, Luis de Milán en Tomás Luis de Victoria. De herinterpretatie van dit repertoire is nauw verbonden met de herontdekking van verdwenen instrumenten, die voor de gelegenheid opnieuw zijn gemaakt: op basis van informatie van de gitaarbouwers Gasparo da Salò en Domenico Russo, de schilderijen van de Spaanse meester El Greco, de gravures in het traktaat Regola rubertina van Ganassi en de weinige overgebleven - en helaas 'gerestaureerde' - instrumenten uit die tijd, zijn vijf altviolen speciaal vervaardigd door de gitaarbouwer Charles Riché
