'De herinneringen aan mijn jeugd in Argentinië brengen me altijd terug naar de singer-songwriter Joan
Manuel Serrat, synoniem voor gedeelde familiemomenten ... . Serrat's poëzie en muziek rond een barbecue in Argentinië; 'De vez en cuando la vida' deed me huilen zoals het miljoenen mensen heeft doen huilen in Latijns-Amerika, Spanje en elders . . . Joan
Manuel Serrat maakt deel uit van ons leven, hij is onze Jacques Brel! . . . Of, als we teruggaan tot de zestiende eeuw, is hij in zekere zin onze kleine Camerata Fiorentina, die beweging van Italiaanse dichters en muzikanten in
Florence. Serrat heeft heel Latijns-Amerika en Spanje in staat gesteld zich de werken van zijn dichters opnieuw toe te eigenen .... Hij is ook synoniem met vrijheid en de strijd tegen dictatoriale regimes'. Zijn lied 'Mediterraneo' is een van de emblematische stukken uit zijn carrière. Het is bijna een hymne die tegenwoordig een bijzondere weerklank heeft: 'Ik ben geboren in de Middellandse Zee'! Ik heb mijn goede vriend Quito Gato gevraagd om deze liederen te arrangeren voor ons ensemble, Cappella Mediterranea. In de orkestratie zijn de typische zeventiende-eeuwse instrumenten behouden: blokfluiten, cornett, violen, viola da gamba, cello's, luiten, harp, klavecimbel, orgel, met wat slagwerk en een contrabas.met deze historische instrumenten kunnen we teruggaan in de tijd en de romances van Serrat vergelijken met de Ensaladas van Mateo Flecha (1481-1553) - La Bomba - of een stuk van Francesco Valls, een Catalaan die nu vergeten is maar een van de grootste componisten van het zeventiende-eeuwse Spanje was, de polyfonie van Guillaume Dufay, een compositie van Juan Cabanilles die aan een Bach-passie doet denken. De Xacaras, een satirisch genre uit de Spaanse Gouden Eeuw (Francisco Gómez de Quevedo, Pedro Calderón de la Barca) dialogeert met de werken van Serrat. Evenals de Música callada van de Catalaanse componist Frederic Mompou, hier getranscribeerd voor harp.'Leonardo García Alarcón
