kort na de dood van Luigi Boccherini op 28 mei 1805 waren twee journalisten in Leipzig en Parijs het erover eens dat hij (voor de eerste) 'een voortreffelijk cellist was, die in staat was het publiek te betoveren met de onvergelijkelijke klank en expressieve melodie van zijn instrument' en (voor de tweede) 'een wonderbaarlijk cellist. Hij bekoorde ons vooral met zijn onvergelijkelijke sonoriteit en de zeer expressieve zang van zijn instrument'. Het nageslacht in de negentiende eeuw was echter niet erg vriendelijk voor hem en liet hem 'overleven' dankzij een willekeurig gekozen Menuet, getransponeerd en eindeloos gekneusd door alle mogelijke instrumenten (en zelfs de stem), een enigszins 'bewerkt' concerto, en tenslotte uitgaven van een kleine partij 'sonates voor cello en piano' getooid met een onwaarschijnlijk arsenaal aan technische en uitvoeringstekens ver verwijderd van de Boccheriniaanse geest . . .' Yves Gérard (uit het artikel in het boekje)
Bruno Cocset brengt hulde aan een van de voorlopers van de Gouden Eeuw van de cello door vijf sonates op te nemen (nr.5 in G-major, nr.2 in C-minor, nr.1 in F-major, nr.13 in A-major, nr.12 in Bes-major), gebaseerd op de manuscripten van de omvangrijke Noseda-collectie van het Milanese conservatorium. Hij wordt begeleid door zijn partners van Les Basses Réunies, Maude Gratton (fortepiano), Bertrand Cuiller (klavecimbel), Emmanuel Jacques (cello continuo) en Richard Myron (contrabas).
