Bijna een eeuw voor Gluck had een andere opera, Iphigénie en Tauride - zelfde plot, zelfde hoofdpersonen - een immens succes op het operapodium. Deze 'eerste' Iphigénie heeft een merkwaardige geschiedenis. Componist Henri Desmarest schetste de opera rond het jaar 1695, maar hij werd toen door Lodewijk XIV uit Frankrijk verbannen omdat hij een jong meisje had uitgehuwelijkt zonder toestemming van haar
vader. De onvoltooide partituur van Iphigénie werd toen toevertrouwd aan André Campra. De opera, sindsdien verloren en vergeten, werd herontdekt door Benoît Dratwicki, directeur van het Centre de Musique Baroque de Versailles, die zich verbaast over de stilistische eenheid: 'Campra nam de stijl van Desmarest gemakkelijk over. Hij voegde alleen wat virtuoze aria's toe aan de divertissements, evenals de stemmige koren die zijn specialiteit waren.' Iphigénie en Tauride ging in première op 6 mei 1704 en werd vanaf 1711 in heel Europa opgevoerd. Dankzij Hervé Niquet, een topteam van zangers, een orkest dat goed thuis is in het Franse repertoire en al hun gezamenlijke onderzoek naar de gebruiken en specifieke speeltechnieken van het begin van de 18e eeuw, ziet Iphigénie opnieuw het licht.
