Astrig Siranossian en Nathanaël Gouin plukken drie zeldzame werken uit de vergetelheid die door de tijd (tijdelijk) onzichtbaar zijn geworden. De eerste van deze sonates voor cello en piano, opgenomen in de La Grange-Fleuret Muziekbibliotheek, werd gecomponeerd door Jean Cras in 1901, toen hij een jonge marineofficier van tweeëntwintig was. Het toont zijn vroegrijpe beheersing van vorm en textuur. De Sonate van
Pierre-Octave Ferroud, geschreven in 1932, vier jaar voordat deze veelbelovende componist op zesendertigjarige leeftijd omkwam bij een auto-ongeluk, roept een heel andere stemming op. Marcelle Soulage is zeker de minst bekende van de drie. Leerlinge van Nadia Boulanger, lerares, radiomaker en journaliste naast haar werk als componiste, was ze een van de oprichters van de Groupe Instrumental Féminin in de jaren 1950. Haar Sonate in fis mineur, geschreven in 1919 toen ze vijfentwintig was, onthult inventieve kwaliteiten die toen al duidelijk aanwezig waren.
