Ascenseur Pour L’Échafaud is een invloedrijk jazzalbum van
Miles Davis, uitgebracht als 10' LP in het jaar 1958. Het album ontstond als de
soundtrack voor de gelijknamige film van Louis Malle en markeert een bijzonder moment in zowel Davis’ carrière als in de ontwikkeling van de moderne jazz. Davis en zijn Franse begeleidingsgroep namen de muziek in Parijs op, waarbij ze vrijwel volledig improviseerden op basis van korte harmonische aanwijzingen en geprojecteerde filmscènes. Dit resulteerde in een unieke, sfeervolle en spontaan klinkende
soundtrack die sterk afwijkt van traditionele, gecomponeerde film- of jazzmuziek.
De muziek op Ascenseur Pour L’Échafaud is puur jazz, maar onderscheidt zich door een sobere, dromerige en filmische sfeer vol ingetogen spanning. De karakteristieke, met Harmon-demper gespeelde trompet van Davis klinkt melancholisch en mysterieus, ondersteund door het subtiele samenspel met Barney Wilen (tenorsax), René Urtreger (piano),
Pierre Michelot (contrabas) en Kenny Clarke (drums). De opnamen roepen eenzame Parijse nachten op en worden gekenmerkt door ruimte en stilte, waarbij ieder lid van het ensemble de vrijheid krijgt te reageren op het beeld en op elkaar.
Het album bevat meerdere korte tracks die als losse impressies het verhaal van de film volgen. Enkele opvallende titels op deze 10' LP zijn 'Générique', de openingstrack met het kenmerkende, weemoedige trompetthema, 'L’Assassinat de Carala' met zijn spannende harmonieën, en 'Sur L’Autoroute', waarin Davis’ spel verbonden wordt met de broeierige sfeer van de film.
Ascenseur Pour L’Échafaud wordt beschouwd als een mijlpaal in de Europese jazz en als voorbode van de latere, meer modale stijl van
Miles Davis. De creatieve aanpak, de bijzondere sfeer en de naadloze interactie tussen beeld en improvisatie maken dit album tot een klassieker binnen het genre jazz.
