Filii Nigrantium Infernalium bracht in 2013 met Pornokrates: Deo Gratias hun tweede volledige album uit, een release die de grenzen tussen black metal, heavy metal en thrash metal volledig doet vervagen. De Portugese band, actief sinds 1992, creëerde met dit album een depraved mish-mash van stijlen die wordt samengehouden door pure wilskracht en een anarchistische satanistische attitude. Het geluid combineert de agressie van black metal met de melodische aanpak van traditionele heavy metal, aangevuld met een punk ethiek die voor een losse,
garage-achtige sound zorgt. Zanger en gitarist Belathauzer levert een vocale performance die doet denken aan iemand die Udo Dirkschneider probeert te wurgen, afwisselend tussen venijnige extreme metal vocalen en Rob Halford-achtig clean singing. De band mengt invloeden van
Accept, Motorhead, Bathory en
Judas Priest in een eclectische mix die zowel blast beats als AC/DC grooves omvat.
Pornokrates: Deo Gratias is meer dan alleen muziek, het is een statement tegen religie, fascisme en politieke corruptie. De band richtte zich met dit album expliciet tegen het groeiende nationalisme en de nazi-tumor in de extreme metal scene, waarbij ze hun Portugese roots gebruikten om bij te dragen aan de geloofwaardigheid van het land op het gebied van extreme metal. Het album vertelt het verhaal van vaticaanse pornotheologie en pauselijke corruptie, verpakt in een productie die modern genoeg klinkt zonder de rauwe energie te verliezen. Na een aanzienlijke pauze sinds hun debuut in 2005 klinkt de band alsof ze barsten om eruit te komen, resulterend in een veelzijdig en groovy album dat de oude extreme metal mix van de jaren tachtig nieuw leven inblaast.
