Het album '45: Juste Une Parenthèse...' van Aurore Voilqué is een intiem en veelzijdig werk waarin de artieste zich niet alleen als virtuoze violiste, maar nadrukkelijk ook als zangeres profileert. Dit album markeert een belangrijk moment in haar carrière, omdat ze voor het eerst volledig de stap naar het zingen zet en zo haar persoonlijkheid en emoties naar het publiek brengt in de Franse taal. De titel verwijst naar haar leeftijd ten tijde van de opname, en onderstreept de persoonlijke inslag van het project.
Qua stijl beweegt het album zich binnen het genre jazz manouche, met invloeden van pop-folk, blues, swing en zigeunermuziek. De bezetting, bestaande uit viool, gitaar, contrabas en soms drums, zorgt voor een warme, akoestische sfeer die ruimte laat voor zowel expressief zangwerk als instrumentale virtuositeit. De samenwerking met tekstschrijver
Boris Bergman voegt een poëtische laag toe aan de composities, die gaan over kleine en grote momenten uit het leven. Het geheel heeft een ongedwongen, haast confessioneel karakter, waarbij de interactie tussen zang en viool centraal staat.
Enkele nummers die op dit album voorkomen zijn 'Juste Une Parenthèse', het titelnummer waarin Voilqué reflecteert op de tijdelijke aard van het leven, en 'Si J’avais Su' met een melancholische toon die uitnodigt tot introspectie. Daarnaast is 'À Demain Peut-être' een opvallend lied met lichte, dansbare accenten, dat de speelsheid en het vakmanschap van de artiest benadrukt.
'45: Juste Une Parenthèse...' werd uitgebracht in het jaar 2024. Het album is een karaktervolle combinatie van zang en instrumentaal meesterschap, die de luisteraar meeneemt in de wereld van Aurore Voilqué en haar persoonlijke verhalen.
