'Het is een centraal punt van deze plaat: alles neigt hier naar hallucinatie. Of het nu is door de herhaling van tribale ritmes of door de herhaling van tribale ritmes, zoals in het inleidende Cerebral, of door de echo's en verzadigingen van de gitaren, die perspectieven en luisterruimtes verstoren. Het doet denken aan de industriële muziek van Throbbing Gristle, de noise van
Sonic Youth of
Swans. Net als de laatstgenoemden verdraait Mossaï Mossaï formaten en veegt stilistische grenzen weg in een tijd waarin alles neigt naar voorzichtigheid en normen. Het nummer L'Elan grenst zelfs aan het meest gloeiende experiment, met zijn metalige percussieve geluiden en zure resonanties waar de stem van Marie doorheen vloeit. Een reciterende, betoverende stem, ongetwijfeld het meest originele element van de plaat, die door de nummers heen sensuele, gruizige odes declameert, die doen denken aan Brigitte Fontaine (zoals het poëtische Esquisses). Het album gaat door tot het chaotische Charges, dat een Danteske reis van vijfendertig labyrintische, dyoniserende en heilzame minuten afsluit' (Romain Benard)
